زمینه و هدف: تولید آزمایشگاهی گامت از سلول های بنیادی به عنوان یکی از گزینه های جدید درمانی ناباروری، مطرح می باشد. در این راستا، استفاده از سلول های بنیادی جنینی جهت تولید سلول های زایا در شرایط آزمایشگاهی گزینه مناسبی به نظر می رسد. دراین تحقیق تاثیر BMP4 در القائ تمایز و تکثیر سلول های زایای بدوی از سلول های بنیادی جنینی بررسی شد. روش بررسی: سلول های بنیادی جنینی موشی در محیط کشت اختصاصی کشت داده شدند. در مرحله بعد اجسام شبه جنینی بر اساس روش قطرات آویزان ایجاد شدند. جهت القای تمایز سلولی از غلظت های کمng/ml 10، متوسط ng/ml 50 و بالا ng/ml 100 BMP4 استفاده شد. به منظور تاثیر غلظت های مختلف BMP4 بر درصد زنده بودن و تکثیر سلولی از آزمون متیل تیازول تترازولیوم استفاده شد. اجسام شبه جنینی در محیط تمایزی کشت داده شدند و سپس با جمع آوری آنها در گروه های مربوطه، بیان ژن های Oct4، Stellaو Mvh با روش Real Time PCR مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: نتایج این تحقیق نشان داد که بیشترین درصد زنده مانی در گروهی که به مدت هفت روز با غلظت BMP4 ng/ml 10 کشت داده شد مشاهده شد ولی گروه های که غلظت 100 ng/ml BMP4 را دریافت نموده اند کمترین درصد زنده مانی را نشان دادند. همچنین بیشترین میزان بیان مارکرهای سلول های زایای بدوی نظیر Mvh و Stella در گروه تیمار شده به غلظت 10 نانوگرم بر میلی لیتر BMP4 به مدت 4 روز مشاهده شد. نتیجه گیری: یافته ها ی این تحقیق نشان می دهد BMP4 نقش مهمی در تمایز سلول های زایای بدوی از سلول های بنیادی جنینی در شرایط in vitro دارد. غلظت های مختلف BMP4 تأثیرات متفاوتی بر عملکرد سلول های بنیادی جنینی طی تمایز به سمت رده های جنسی زایا در شرایط آزمایشگاهی دارند.

سلول های زایای بدوی (PGCs) سلول های تخصص یافته ای هستند که از سلول های اپی بلاست ایجاد و پس از مهاجرت و تکثیر به سلول های بنیادی اسپرماتوگونی تبدیل می شوند. این سلول ها طی فرآیند اسپرماتوژنز به اسپرماتید تمایز می یابند. اختلالات ایجادشده در هر یک از این مراحل باعث ناباروری می شوند، با شناخت مسیرهای تولید این سلول ها و نیز عوامل موثر در ایجاد نقص و اختلال مسیر می توان به شیوه های مختلف اختلالات را شناسایی نمود و سپس به دنبال یک تکنیک درمانی موثر براساس ژن درمانی یا پیوند سلول های بنیادی اسپرماتوگونی بود تا در جهت بهبود و درمان ناباروری قدم برداشت. در این مقاله تشکیل سلول های زایای بدوی، عوامل موثر در تمایز سلول های بنیادی اسپرماتوگونی و نیز فرآیند اسپرماتوژنز مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت مسیرهای آپوپتوزی به منظور کنترل تولید سلول های زایا و روش های آزمایشگاهی برای شناسایی سلول های آپوپتوتیک در شرایط کشت بررسی شد...

مقدمه: چالش اصلی سلول ها سلول های زایای بدوی (PGC)، عدم تکثیر و خودنوزایی آن ها در محیط کشت است. یک روش برای القای پرتوانی سلول های PGC، دستکاری مسیرهای پیام رسانی درون سلولی ازجمله TGF-β است که استفاده از فاکتورهای رشد و کوچک مولکول ها یکی از روش های رسیدن به این هدف است. مواد و روش: سلول های PGC گناد جوجه با غلظت 50000 سلول به ازای هر خانه در پلیت 24 خانه کوت شده با ماتریژل کشت و انکوبه شدند. گروه های آزمایشی شامل چهار گروه: کنترل (محیط پایه برای کشت PGCs)، تیمار با کوچک مولکول IDE1 (100 nM, Stemgent, USA, 04-0026)، تیمار با فاکتور رشد A Activin (25 ng/ml, R&D Systems, 338-AC) و تیمار با SB431542 (10 µM, Cayman Chemical, 13031) با سه تکرار از هر گروه بودند. به منظور بررسی میزان تکثیر سلولی، شمارش سلول های PGC در بازه های زمانی 7، 14 21 روز بعد از تیمار با هموسایتومتر انجام شد. فعالیت مسیر سیگنالینگ TGF/ẞ با بررسی بیان ژن های SMAD2، SMAD3 وLFTTY1 با روش qRT-PCR ارزیابی شد. نتایج: تأثیر Activin A و IDE1 منجر به افزایش تکثیر سلول های PGCs به بیش از 4 برابر در مقایسه با گروه کنترل گردید و در مقابل گروه SB431542 منجر به کاهش تکثیر سلولی شد. گروه های آزمایشی Activin A و IDE1 قادر به حفظ زنده مانی و کشت سلول ها به مدت زمان 25 روز شدند، اما منجر به کشت طولانی مدت نگردید. همچنین نتایج بررسی فعالیت مسیر سیگنالینگ TGF/ẞ نشان داد که Activin A و IDE1 منجر به افزایش بیان ژن های Smad2، Smad3 و LFTTY1 در مقایسه با گروه های کنترل و SB431542شدند.

در جنین تمام مهره داران برخی سلول ها در روند تکامل منحصر به فرد بوده و اجداد اولیه گامت ها می باشند. این سلول های زایای اولیه به سمت گنادهای در حال تکامل مهاجرت کرده تا بتوانند تخمدان و بیضه را تشکیل دهند. هدف از این مطالعه بررسی مهاجرت سلول های زایای اولیه در جنین گوسفند بود. 22 جنین گوسفند به ظاهر تمایز نیافته، از کشتارگاه شهرکرد جمع آوری گردید. سن جنین ها بر اساس طول فرق سر- دنبالچه آن ها تعیین شده و به چهار گروه (با میانگین سنی 25، 29، 35 و 41 روزگی) تقسیم شدند. نمونه هایی به ضخامت 5 میلی متر گرفته شد و پس از ثبوت در فرمالین 10 درصد مقاطع بافتی به ضخامت 5 میکرومتر تهیه و مورد رنگ آمیزی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که میانگین شمار سلول های زایای اولیه بین دو گروه اول هیچ گونه اختلاف معنی داری وجود نداشت. اما میانگین شمار این سلول ها بین گروه های 3 و 4 اختلاف معنی دار نشان داد (p<0.05). در گروه سنی اول سلول های زایای اولیه که دارای هسته ای هتروکروماتین بزرگ و سیتوپلاسم بازوفیل وسیع و دارای زواید سیتوپلاسمی، در حال مهاجرت به سوی ستیغ های تناسلی در مزانتر پشتی مشاهده شدند. در گروه سنی دوم، گنادهای نامتمایز در سمت میانی مزونفروز آشکارا مشخص بوده و تنها شمار اندکی سلول های زایای اولیه در گنادهای جنین مشاهده گردید. در گروه سنی سوم گنادهای نامتمایز با تشکیل طناب های جنسی اولیه که در آن ها سلول های زایای مرکزی با سلول های حمایتی محیطی احاطه شده بودند، به گنادهای تمایز یافته تبدیل شدند. روند تکامل تغییرات ساختاری طناب های جنسی در گروه چهارم ادامه یافت و ساختار مورفولوژی بافت گناد متمایزتر می شد. به طور کلی مطالعه حاضر نشان داد که سلول های زایای اولیه در جنین گوسفند، روند مهاجرت خود را در سن 25 روزگی ادامه داده و سپس در گنادهای تناسلی مراحل تمایزی را طی می کنند.

سابقه و هدف: GPC3 مارکری است که در تروفوبلاست ها و بسیاری از بافت های جنینی بروز می یابد. از آن جا که تومورهای سلول زایای غیر سمینومایی، امبریوژنز را تکرار می کنند امید بر آن است که از GPC3 به عنوان مارکری جهت افتراق انواع زیرگروه های این تومورها استفاده شود. در این مطالعه به ارزیابی بروز آن در زیر گروه های گوناگون تومورهای ژرم سل بیضه به روش ایمونوهیستوشیمی پرداختیم.مواد و روش ها: این مطالعه بر روی 55 مورد از تومورهای سلول زایای بیضه، شامل 23 مورد سمینوما، 10 مورد امبریونال کارسینوما، 8 مورد تراتوکارسینوما، 4 مورد تومور سلول زایای مختلط، 3 مورد تراتوم بالغ، 3 مورد تراتوم نابالغ و 4 مورد تومور کیسه زرده انجام شد و مارکر GPC3 در آن ها به روش ایمونوهیستوشیمی ارزیابی شد.یافته ها: مارکر GPC3 به صورت منتشر در سطح غشایی و سیتوپلاسمیک تمامی تومورهای کیسه زرده و تومورهای مختلط که دارای عناصر کیسه زرده بوده اند، مثبت بود. بروز مارکر در تراتوم نابالغ (33 درصد)، تراتوکارسینوما (25 درصد) وامبریونال کارسینوما (20 درصد) در برخی از نمونه ها مثبت بود. تومورهای سمینوما، تراتوم بالغ و بافت طبیعی بیضه برای این مارکر منفی بودند.استنتاج: به نظرمی رسدکه GPC3 مارکر مناسبی برای شناسایی پاتولوژیک تومور کیسه زرده و یا حضور عناصر کیسه زرده در تومورهای سلول زایای مختلط باشد.

مقدمه: در طول چند دهه ی گذشته، به لطف پیشرفت در تشخیص و درمان، تعداد بازماندگان سرطان افزایش یافته است. درمان های سرطان بسته به سن بیمار، نوع سرطان، رژیم درمانی و دوز داروها اغلب با عوارض جانبی بسیاری همراه می باشد. یکی از مهمترین عوارض بخصوص در سرطان های بیضه و پروستات در مردان، مشکلات ناباروری بعد از درمان سرطان است. بافت بیضه به شیمی درمانی و رادیوتراپی بسیار حساس است. اثرات مضر شیمی درمانی بر روی سلول های زایا به عوامل بسیاری از جمله پارامترهای اولیه ی مایع منی، نحوه ی تجویز دارو، نوع و دوز رژیم های شیمی درمانی و مرحله اسپرم زایی در طول زمان تجویز دارو بستگی دارد. متاسفانه مطالعات بالینی در انسان دشوار هستند زیرا درمان های سرطان اغلب ترکیبی از شیمی درمانی و رادیوتراپی می باشند. نتیجه گیری: بنابراین، انجام مطالعات تجربی در مدل های حیوانی به منظور تعریف مکانیسم دخیل در سمیت گناد و دارو مهم است تا اثرات تجویز آن ها به تنهایی یا به صورت ترکیبی بر روی بیضه های بالغ و نابالغ ارزیابی گردد. این داده ها به اطلاع بهتر بیماران سرطانی پس از بهبودی در مورد خطرات شیمی درمانی برای باروری آینده آن ها و پیشنهاد گزینه های حفظ باروری کمک می کند. در این بررسی، ما به مرور نحوه ی اثر و عوارض جانبی برخی از داروهای شیمی درمانی بر باروری در مردان می پردازیم.

مقدمه: اهدای سلول جنسی و یا تولید سلول های جنسی از طریق سلول های زایا و تهیه منبع این سلول ها از طریق سلول های بنیادی جنینی و سلول های بنیادی پرتوان القایی، روش هایی برای درمان آزواسپرمی، که حتی فاقد سلول های بنیادی اسپرماتوگونی می باشند، در نظر گرفته می شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر رتینوئیک اسید و تستوسترون بر تمایز سلول های بنیادی پرتوان القایی موش به سمت سلول های زایای نر می باشد. مواد و روش ها: از سلول های فیبروبلاست جنینی موش (MEFs) به عنوان بستری از سلول های تغذیه کننده برای سلول های بنیادی پرتوان القایی موش (miPSCs) استفاده و غیر فعال گردیدند. سلول های بنیادی مورد نظر به اجسام امبریوئیدی (EBs) تبدیل شدند. چهار گروه شامل کنترل، رتینوئیک اسید (RA)، تستوسترون (T) و گروه ترکیبی رتینوئیک اسید به همراه تستوسترون (RA+T) در بازه های زمانی روزهای صفر، 4 و 7 تنظیم شد. ژن های مورد نظر Stra8 (Stimulated by Retinoic Acid 8)، Ddx4 (DEAD-Box Helicase 4) و AKAP3 (A-Kinase Anchoring Protein 3) بودند و بیان آن ها توسط تکنیک Real Time PCR بررسی گردید. داده های آماری با نرم افزار SPSS و One-Way ANOVA و آزمون Tukey و با سطح معنی دار بودن P<0. 05 آنالیز شدند. یافته ها: داده ها نشان داد که بیان ژن Stra8 در روز صفر و در گروه RA نسبت به گروه T افزایش معنی داری دارد (P<0. 05) و نسبت به گروه کنترل نیز افزایش داشت ولی معنی دار نبود. همچنین، بین گروه RA+T و گروه کنترل و نیز این گروه و گروه T افزایش معنی داری مشاهده شد (P<0. 001). بیان ژن Ddx4 در تمامی روزها و در تمامی گروه ها هیچ تفاوت معنی داری نداشت. بیان ژن AKAP3 هم در روز 4، بین گروه T و RA افزایش معنی داری دیده شد (P<0. 01)؛ اما، بین گروه T و گروه RA+T میزان بیان کاهش یافت (P<0. 01). این ژن در روز 7 بین گروه RA+T نسبت به گروه کنترل، Tو RA اختلاف معنی دار بود (P<0. 001). نتیجه گیری: کنترل تمایز سلول های بنیادی پرتوان القایی موش (miPSCs) بسیار سخت است و در این مطالعه، نقش هورمون تستوسترون در شرایط آزمایشگاهی و در این فرآیند تمایز با دقت بررسی شد. برای گروه تیمار شده با تستوسترون نشان داده شد که اثر ترکیبی این هورمون با رتینوئیک اسید می تواند روند تمایزی را تقویت نماید.

اهداف: استفاده از سلول های بنیادی توانسته است بیمارانی که دچار ناهنجاری های ژنتیکی و القایی و بیماری هایی از قبیل آزواسپرمی غیر انسدادی هستند، را درمان کنند. امروزه، توجه زیادی به سلول های بنیادی پرتوان القایی (iPSCs) تهیه شده از خود فرد شده است. هدف از این مطالعه، بررسی نقش هورمون استروژن به همراه رتینوئیک اسید بر تمایز iPSCsموش به سمت سلول های زایای ماده می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه، سلول های فیبروبلاست جنینی موش بعنوان بستری از سلول های تغذیه کننده استخراج شدند و غیر فعال گردیدند. گروه بندی های مورد نظر برای هورمون استروژن به همراه رتینوئیک اسید و در بازه های زمانی روزهای صفر، 4 و 7 تنظیم شد. بیان ژن های مورد نظر با تکنیک Real Time PCR انجام شد. یافته ها: در این مطالعه، بیان ژن هایی از قبیل Stra8، Stella، Ddx4 و GDF9 مورد بررسی قرار گرفت. داده های ریل تایم مشخص کرد که بیان این ژن ها در گروه استروژن و در روز 4 کشت اجسام امبروئیدی افزایش یافت در حالی که در روزهای دیگر تفاوت ها معنادار نبود. نتیجه گیری: کنترل تمایز سلول های بنیادی پرتوان القایی موش (miPSCs) بسیار سخت است و در این مطالعه نقش هورمون استروژن در شرایط آزمایشگاهی با دقت بررسی شد. شواهد نشان می دهد که سلول های زایای ماده می توانند از miPSCs در شرایط درون آزمایشگاهی تمایز یابند. تیمار سلول ها با هورمون استروژن بر روند تمایز در روز 4 اثر بیشتری را از خود نشان داد.

زمینه و هدف: آپوپتوز (مرگ برنامه ریزی شده سلول) یک فرآیند تنظیمی مهم در ساخت اسپرم است. افزایش غیر طبیعی آپوپتوز در سلول های زایای اسپرم منتهی به عدم تعادل بین تکثیر و مرگ سلولی می شود و در نتیجه به روند ساخت اسپرم آسیب می رساند. برخی مطالعات نشان می دهند گلوکوکورتیکوییدها هموستاز بیضه را با کاهش دادن سطح تستوسترون تحت تاثیر قرار می دهند. در این مطالعه اثر دگزامتازون، یک ترکیب گلوکوکورتیکوییدی پرمصرف، بر بیان پروتئین FasL، یک پروتئین پیش آپوپتوزی مهم، در سلول های زایای اسپرم در موش سوری بررسی شده است.روش بررسی: 24 سر موش سوری نر بالغ (6 تا 8 هفته) به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش اول و دوم به ترتیب 2 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم و 7 میلی گرم به ازای هر کیلو گرم دگزامتازون به صورت تزریق داخل صفاقی به مدت 7 روز دریافت کردند. گروه شاهد تنها نرمال سالین به مدت 7 روز دریافت کرد. یک روز پس از آخرین تزریق موش ها قربانی شده و بیضه ها در محلول فرمالین جهت انجام مطالعات ایمنوهیستوشیمی قرار داده شدند. واکنش ایمنی مثبت با استفاده از روش نیمه کمی H-score سنجیده شد.یافته ها: نتایج نشان می دهند بیان FasL در اپی تلیوم منی ساز وابسته به مراحل اسپرماتوژنز است و مرحله VII حساس ترین مرحله نسبت به دگزامتازون می باشند. در گروهی که 2 میلی گرم به ازای هر کیلو گرم دگزامتازون دریافت کرده بود FasL تنها در مرحله VII سیکل اسپرماتوژنز بیان شده بود و میانگین H-score در این مرحله افزایش قابل ملاحظه ای یافته بود (P<0.05) در گروه دریافت کننده 7 میلی گرم به ازای هر کیلو گرم دگزامتازون میانگین H-score در تمام مراحل سیکل اسپرماتوژنز، به ویژه مرحله VII سیکل اسپرماتوژنز افزایش یافته بود (P<0.05). تعداد سلول های اسپرماتوسیت در این گروه کاهش چشمگیری نشان داد.نتیجه گیری: به نظر می رسد ترکیبات گلوکوکورتیکوییدی مانند دگزامتازون با تحت تاثیر قرار دادن پروتئین های پیش آپوپتوزی باعث ایجاد آپوپتوز می شوند.

هدف: ارزیابی فعالیت تکثیری سلول های زایای موش نر بالغ پس از تیمار با دوزهای متفاوت نیکوتینمواد و روش ها: موش های نر بالغ NMRI به 4 گروه تقسیم شدند. گروه شم-کنترل نرمال سالین دریافت کردند و حیوانات در گروه های دو، سه و چهار به ترتیب تحت تزریق دوز های 0.1، 0.2 و 0.4 میلی گرم بر کیلوگرم نیکوتین قرار گرفتند. نیکوتین به صورت داخل صفاقی و یک بار در روز به مدت 14 روز تجویز شد. همه حیوانات در روز پانزدهم تشریح شده و ارزیابی ها توسط روش ایمونوهیستوشیمی Ki67 و نمره دهی جانسون به ترتیب برای بررسی فعالیت تکثیری سلول های زایای میتوتیک، میوتیک و ارزیابی کیفیت اسپرماتوژنز و همچنین آزمون الیزا برای بررسی سطح تستوسترون سرم انجام شد. داده ها با آزمون های Tukey و ANOVA تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: تیمار حیوانات توسط نیکوتین با دوزهای 0.2 و 0.4 میلی گرم بر کیلوگرم به طور معنی داری نمره جانسون را نسبت به گروه شم-کنترل کاهش داد (p<0.05). نیکوتین در دوز 0.4 و 0.2 میلی گرم بر کیلوگرم میزان شاخص Ki67 را به طور معنی دار در سلول های میوزی لپتوتن و پاکی تن در مقایسه با گروه کنترل، کاهش داد(p<0.001) . در حالی که بر سلول های اسپرماتوگونی بی اثر بود. سطح سرمی تستوسترون در گروه 3 و 4 نیز نسبت به گروه کنترل کاهش یافت(p<0.05) نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد نیکوتین دارای آثار مضری روی فرایند اسپرماتوژنز است و این موضوع در غالب یک فرایند وابسته به دوز است. اگرچه در دوزهای پایین، در فعالیت تکثیری، تغییری رخ نمی دهد بنابراین این احتمال وجود دارد که مکانیسم های دیگری نیز در کاهش بلوغ و کیفیت اسپرماتوژنز به دنبال مصرف نیکوتین دخیل باشند.